Bevallingsverhalen

Max Christopher

De geboorte van onze Max Christopher,Op 1e kerstdag braken mijn vliezen om 15.00uur, maar niet met een plons. Ik lachte en ik voelde wat vocht lopen, dacht dat ik in m'n broek plastte. Daarna hoestte ik en voelde ik weer wat lopen. Ben naar het toilet gelopen en het rook zoet en was mooi heel zacht roze van kleur.

nummer vier

Het verhaal van Merel

“Op 4 augustus was ik uitgerekend, maar op 11 augustus was ik nog altijd niet bevallen. De baby groeide en groeide en ik voelde me een enorm slagschip. Alles begon pijn te doen. Na wéér een bezoekje aan de verloskundige waarbij ze me vertelde dat de baby het nog steeds naar z´n zin had, barstte ik op de stoep van de praktijk in huilen uit. Mignon, de vroedvrouw die spreekuur deed zag me zitten en heeft me direct weer binnengeroepen. Ik vertelde haar dat ik ervan baalde en bang was dat ik in het ziekenhuis moest bevallen als ik overtijd zou raken. Zij heeft me toen gestript, wat spannender klinkt dan het is. Of het daardoor kwam of niet, die nacht ben ik lekker in mijn eigen huis bevallen van Teuntje. Na 8 uur heftige weeën mocht ik gaan persen en na nog eens 2 uur persen was hij er. Heerlijk vond ik het om na afloop van de bevalling onder mijn eigen douche en daarna in mijn eigen bed te kunnen stappen! Mijn familie kwam al heel snel langs Toen we 3 uur na de bevalling helemaal alleen met Teuntje met z’n drieën in bed lagen waren we zielsgelukkig.”
 

Bevalling van Fatima

“Shit! De telefoon! Drie uur ’s nachts! Het is Achmed. ‘Vrouw héél veel pijn, baby komt, vroedvrouw moet komen!’ Het klinkt als een noodkreet. Marokkaanse vrouwen wachten lang voordat ze de vroedvrouw laten roepen. Snel de auto in, richting de Sluisstraat. Twee maanden geleden was ik daar ook al, voor de bevalling van de bovenbuurvrouw. De stad slaapt, op een paar luidruchtige beschonken cafégangers na. In de Zeilstraat zie ik in een flits twee mannen een winkelruit intrappen. Een inbraak! Ik druk keihard op de claxon, maar rijd snel door. Met rillingen over mijn rug bel ik 112. Bij de voordeur staat Achmed. Een nieuwe wereld dient zich aan. Binnen staat de warme muntthee op de kachel te pruttelen, op de bank zitten een meisje en twee jongens, bleek van de slaap. In een hoek zit Fatima op haar hurken. Haar lange rokken bedekken haar onderlichaam. De wanhopige blik in haar ogen vertelt me dat het bittere ernst is. In een handomdraai leg ik twee vuilniszakken onder haar billen om de schapenvacht waarboven zij hurkt van de ondergang te redden. Heel voorzichtig luister ik naar de harttonen van haar baby. Een inwendig onderzoek staat ze niet toe. Duwt zachtjes, maar beslist mijn hand weg, haar rokken snel weer omlaag. Ze schaamt zich een beetje en ik laat het maar zo. Vader Achmed verdwijnt met de twee broertjes in een zijkamertje. Samira van twaalf fluistert gewichtig dat haar moeder er deze keer wel erg lang over doet. Als oudste dochter heeft zij inmiddels ervaring met bevallingen. Plotseling breken de vliezen. Zachtjes kreunend perst Fatima heel voorzichtig mee. Ik zeg niets, ze heeft nu niemand nodig. Pas als het hoofdje komt, tilt ze haar rokken weer omhoog. Dan komt het. Ze ondersteunt met haar handen het hoofdje en perst daarna haar glibberende kind onder zich neer. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Als haar kindje gaat huilen, schenkt ze me haar stralende glimlach, een mengeling van opluchting en overwinning. Fatima inspecteert zorgvuldig het krijsende jongetje. Alles klopt. Er zijn geen kruiken in huis, daarom vraag ik aan Samira of ze twee lege colaflessen met heet water wil vullen. Zij is deze nacht mijn perfecte assistente en tolk. Dan komt Achmed opgelucht binnen met koekjes en amandelen. Straks vertrekt hij naar zijn vroege dienst bij de Hoogovens. Vlak voor het weggaan laat Samira me nog haar rapport zien. Ze is de beste van de klas. Dát kan ik geloven. Voldaan en op vleugels rijd ik in het ochtendgloren naar mijn bed.”
 

De geboorte van Lars

Monique: “´s Avonds om half zeven braken mijn vliezen. Ik was verbaasd dat er zo´n enorme stroom water uit me kon komen! Dat water had een vreemd groen-bruin kleurtje. Dat was niet goed wisten we van de voorlichtingsavond. De baby zou het eventueel benauwd kunnen hebben. De verloskundige Dianne had dienst en zij is direct gekomen, alhoewel ik nog geen weeën had. Zij vertelde me dat er inderdaad sprake was van meconium-houdend vruchtwater. Maar ze stelde me ook direct gerust door me het hartje van de baby te laten horen. Helaas moesten we wel direct naar het ziekenhuis en daar werd de hartslag van Lars op een grote monitor voortdurend in de gaten gehouden. Hij deed het goed. Maar ik kreeg geen weeën. Ook nog een infuus erbij om de weeën op te wekken en na 2 uur was ik dan toch echt aan het bevallen. Mijn man was even naar huis gegaan om spulletjes voor mij en de baby te halen en toen hij weer terug was kwam de bevalling in een stroomversnelling. Erg heftige weeën waar ik me geen raad meer mee wist en die me tot wanhoop dreven De zuster die regelmatig even kwam kijken zei dat het normaal was en dat ik het nog even vol moest houden. Maar dat deed ik inmiddels al 12 uur!! Ik was dolgelukkig dat juist op het moment dat ik het echt niet meer zag zitten, Dianne weer binnen kwam. Ze had in haar dienst even tijd en kwam kijken hoe het met mij ging. Ze zag direct dat ik het erg zwaar had en heeft me geholpen de laatste weeën op te vangen. De paniek zakte en de persdrang werd erger. Al met al heeft Dianne onze Lars 'opgevangen' en was de gynaecoloog in de kamer aanwezig. We mochten direct na de bevalling naar huis gelukkig en de kraamweek vonden we alle drie een feest”.
 

Alice en Marc

“Wij wonen sinds een half jaar in Nederland en in dit gekke land bevallen vrouwen in hun eigen huis. Nou, wij niet. Alhoewel de verloskundigen mij hadden bevestigd dat de zwangerschap helemaal gezond was en ik zelf kon bepalen wat ik wilde, waren wij zeker van een poliklinische bevalling. Om half acht ´s avonds wilden we graag dat vroedvrouw Door kwam. Ik had toen inmiddels ongeveer 7 uur weeën. Die nacht had ik door het gerommel nauwelijks een oog dicht gedaan, dus ik was al aardig ‘op’. Het leek me tijd om naar het ziekenhuis te gaan. Toen Door er was, zei ze, nadat ze me een half uur bezig had gezien, dat ze me niet inwendig ging onderzoeken, omdat ze niet de indruk had dat het echte werk al begonnen was. Ik stond erop dat ze me wel onderzocht en tot mijn enorme teleurstelling had ik na inmiddels 8 uur echte weeën en al heel lang gerommel nog helemaal geen ontsluiting! Door sprak me nieuwe moed in en zei dat alles al heel mooi week was geworden. De weeën werden erger en erger en om half drie had ik eindelijk ontsluiting. Maar het was nog steeds te vroeg om naar het ziekenhuis te gaan. Door zou om acht uur terugkomen om te kijken of er dan al voldoende ontsluiting was om naar het ziekenhuis te gaan, maar ik hield het niet meer vol, ik wilde niet meer. Bea stelde voor dat ik een ruggenprik zou krijgen in het ziekenhuis, omdat zij ook wel zag dat ik het niet meer ging. Hoe die Hollandse vrouwen dat doen snap ik nog steeds niet.
Ik ben samen met Door naar het ziekenhuis gegaan en heb daar een ruggenprik gekregen. Ik heb even kunnen slapen en voelde me daarna weer zover opgeknapt dat ik het wel weer zag zitten. Mijn weeën waren afgezakt - dat gebeurt heel vaak bij een ruggenprik - en daarom kreeg ik een infuus. Na nog eens 12 uur ben ik eindelijk bevallen! Met een pomp (vacuümverlossing) waardoor ik na de bevalling nog een nacht in het ziekenhuis moest blijven. Al met al was het een zware bevalling. Ik heb maanden nodig gehad om bij te komen en echt te kunnen genieten van mijn dochtertje. Voor Marc was het ergste dat ik niet samen met onze dochter met hem mee naar huis kon na de bevalling. Hij vond het afschuwelijk om alleen thuis te komen en te weten dat ik en onze dochter in het ziekenhuis waren. We wachten nog even met een tweede kindje.
 

Voeg hier je eigen toe!